Πάμε και όπου βγει

Η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα ασήκωτο πένθος. Ως και ο Τάκης Τσουκαλάς έδειξε σεβασμό και ανθρωπιά, επιλέγοντας την σιωπή. Την ίδια ώρα, έχουν περισσέψει αναλυτές πιθανών και απίθανων σεναρίων, αποδεικνύοντας ότι υπερέχει η ανάγκη να γεμίσει ο τηλεοπτικός χρόνος από το να διατηρήσουμε την σοβαρότητα που οι θλιβερές στιγμές απαιτούν.

Ένα βανάκι ξεκινά μια εκδρομή οπαδικής χαράς και καταλήγει σε μια οδική τραγωδία με επτά νεκρούς.Η θλίψη που απλώνεται σε όλη την χώρα οδηγεί στην παράνοια. Εκτός από το  γεγονός ότι το βαν βρίσκεται στην λάθος λωρίδα, αρχίζει η τεχνική ανάλυση εξ αποστάσεως. Ξαφνικά το lane assistance πιθανολογείται ότι φταίει για την μετωπική. Το ότι το μοιραίο όχημα δεν διέθετε το συγκεκριμένο σύστημα είναι ψιλά γράμματα για τους σοφούς του πληκτρολογίου. Ότι στο βαν βρίσκονταν περισσότεροι επιβάτες από το επιτρεπόμενο ή ότι πρέπει να αναμείνουν τα αποτελέσματα των τοξικολογικών εξετάσεων πριν αναπτύξουν τις όποιες θεωρίες,,  αντιμετωπίζεται ως δευτερεύον.

Τα Τρίκαλα ξημερώνουν ως μια πόλη της ορφάνιας. Πέντε  βιοπαλαίστριες της ζωής, μανάδες που οι ιστορίες συγκλονίζουν. Ότι ένα εργοστάσιογίνεται ο τάφος τους, συνιστά το αυταπόδεικτο γεγονός ότι οι παραλείψεις και κακοτεχνίες, περισσεύουν. Αντί αυτών όμως δεν παραλείπονται τα καλά λόγια για την μπισκότο-βιομηχανία, το επιχειρηματικό όνειρο του ιδιοκτήτη. Όλα μαζί ανάκατα σερβιριζόμενα σαν μπισκότα σε κηδεία να πάνε κάτω τα φαρμάκια. Σε ό,τι αφορά τις ευθύνες ξανακούγεται ο «Χατζηπετρής» των συνυπεύθυνων. 

Το ίδιο τραγούδι (ο Χατζηπετρής) παίζει και για την ανοχύρωτη πόλη. Τι κι αν θρηνούμε και εδώ θύματα; Τι κι αν έχει κατέβει το μισό βουνό μέχρι την θάλασσα και έχουν σκεπαστεί με μπάζα, δρόμοι, πλατείες, περιουσίες. Οι κόποι μιας ζωής μπορεί να έχουν χαθεί, αλλά κανείς δεν ξαφνιάζεται από το γεγονός ότι ο ένας «υπεύθυνος» τα ρίχνει στον άλλον και όλοι μαζί στις «χρόνιες δυσλειτουργίες». 

Στο τέλος της κάθε μέρας ευχαριστούμε τον θεό που την βγάλαμε και σήμερα. Και την επόμενη πάλι προσευχή και «πάμε κι όπου βγει».